ကာရံမရွိတဲ့ကဗ်ာ
ကာရံမရွိတဲ့ကဗ်ာ
အမွတ္ရေနတဲ့ ညေလးတစ္ည ....
အဲဒီညကေပါ့ ...
လမင္းကထိန္ထိန္၀င္းပေနတယ္
ပ်ဳိးပင္ငယ္ေလးေတြ ဟိုဒီယိမ္းကလို႔
လေရာင္ေအာက္က အဲဒီေတာင္ေျခမွာ
မီးခိုးေငြ႔ေတြ တလူလူနဲ႔ေပါ့
ေတာင္ေျခနဲ႔ မနီးမေ၀းတစ္ေနရာမွာ
အိမ္ငယ္ေလးတစ္လံုး အိပ္ေမာက်လို႔
ခပ္ေ၀းေ၀းက ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့..
အဲဒီျမင္ကြင္းကို ....
ေႏြဦးရနံ႔ နဲ႔အတူ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္
အဲဒီအိမ္ထဲမွာ... ငါရွိေနခဲ့တယ္ေလ...
မထည္၀ါပါဘူး ... ဒါေပမယ့္.. ေႏြးေထြးခဲ့တယ္...
ေငြအသျပာမပါဘူး ... ဒါေပမယ့္.. ျပည့္စံုခဲ့တယ္...
ဆူညံတဲ့ စကားသံေတြနဲ႔..
မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးမွာ
အေမဟာႏုပ်ဳိေနဆဲေပါ့ ...
အေဖဆိုတဲ့ .. အမိုးအကာေအာက္မွာ..
ေသာကကင္းစြာနဲ႔ ... အိပ္စက္ရင္း..
မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ .. ေန႔ရက္ေတြအတြက္..
ယံုၾကည္မႈေတြ အျပည့္နဲ႔ ေရွ႔ဆက္ခဲ့ၾကတယ္..
အဲဒီတုန္းက ...
ငါတို႔ေတြမွာ ... တေန႔က်ရင္...ဆိုတဲ့..
အိပ္မက္ေတြ ကိုယ္စီရွိခဲ့ၾကတယ္...
အေတြးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ... ဘ၀ကိုဘယ္လိုျဖတ္ သန္းမလဲလို႔...
စိတ္ကူးေတြယဥ္ခဲ့ၾကတယ္..
တကယ္ေတာ့ ... အဲဒီအခ်ိန္ေလးေတြဟာ...
ငါ့အတြက္...
ဘ၀မွာ မွတ္မွတ္ရရ
ေဘာင္ခတ္မထားခဲ့တဲ့ .... ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပါပဲ..
အရြယ္ေတြလြန္ေျမာက္လို႔ ...
ကိုယ္ပိုင္လမ္းသစ္ေပၚမွာ ...ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္ရင္း..
႐ႈံးနိမ့္ခဲ့ဖူးတာေတြလဲရွိရဲ႔ ...
လဲက်လို႔လဲ ျပန္ထခဲ့ရဖူးတယ္...
မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ .. ရတက္ေတြေပြခဲ့ရတယ္...
ဒီလိုနဲ႔ပဲ...
နာက်င္မႈေတြနဲ႔ ဘ၀ကို ႀကိဳးစားေက်ာ္ျဖတ္ရင္း..
တစ္ခါတုန္းက ..အေမ့အိမ္ကိုလြမ္းမိတယ္...
တစ္ခါတုန္းကလို.. ေႏြးေထြးမႈေတြျပန္ရခ်င္တယ္...
တစ္ခါတုန္းကလို...ေသာကကင္းစြာအိပ္စက္ခ်င္တယ္...
တစ္ခါတုန္းကလို...ေဆာ့ကစားခ်င္ေသးတယ္..
တစ္ခါတုန္းကလို ... အလိုမက်ရင္ ...ငိုခ်ခ်င္ေသးတယ္...
တစ္ခါတုန္းကလို .....
************************************************* ေမ